Yung feeling na excited ka yung napakaexcited mo talaga e kasi out mo na sa opisina tapos gutom na gutom ka na at gustong gusto mong kumain ng pagkaing nasa isipan mo at kanina banana cue ang biglang pumasok sa aking isipan. kaya naman habang naglalakad papuntang sagingan na tapat lang ng school napakaexcited ko at sinasabi ko sa aking mind na sa wakas makakain na ulit ako ng babanacue  pero tangena nang makita ko na ang sagingan, wala nang saging! and i was like potangina! bakit ngayon pa?! di niyo ba alam kung gaano ako ka-atat kanina habang naglalakad dahil makakain na ako ng bananacue after so many months?! tapos ganito? ganito? wala na akongmadadatnang saging? what’s wrong with you people?! ugh! so ayon gutom pa rin ako ngayon :(

i don’t know what to thingk.  I just don’t know what to feel, what to think, what to write and what to conclude. Is just that there’s so many things that surprising me like a bomb that would just explode and then you’ll get shocked, if not, you’ll get die or injured or so whatever. I just don’t get it why everything in this world should be connected and part of a stupid cycle. I just don’t get it why should i feel this thing called jealousy, pride, fear and i don’t know what it is. But right now,i just want to close my eyes and imagine those things that i’ve done before to be just not real, like it never happened. oh why? why it should be like this? 

mapamall,eskwelahan,bahay at kung saan saan pa makakakita ka ng maripusang palipad-lipad. nagpapahiwatig lang ‘to na napapanahon na para lumadlad ang mga pamin at isa ka na dun. LOL

Magpapalagay sana ako nung indelible ink kanina para kunwari nakaboto na ako. LOL. Di kasi ako nakapagregister e.

araw nga ng halalan ngayon at bilang isang NSTP student i was required to volunteer as a pollwatcher ng PPCRV sa Balite Lagao, Gensan. so ayon,first time kong maging pollwatcher at wala akong kaideya-ideya kung ano nga bang gagawin ko. pero nang pumasok na ako ng precint na hindi ko naman talaga alam kung dun ba talaga ako na-assign — e kasi naman nung ibinigay na ang mga precint number namin sa school, niyaya kong umalis at tumambay na lang sa labas yung mga kaklase ko na sina Kristina at L3 — so ayon na nga pumasok ako at binigay yung appointment letter ko sa BEI tapos umupo dun malapit sa PCOS machine. habang nakaupo dun nakisuyo yung BEI kung pwede bang i-assist ko yung mga botante sa pag-insert nung mga balota nila at dahil sa mabait ako edi ginawa ko. so ayon, ansaya lang na nakakakaba dahil baka magkatrouble sa pag-insert nung mga balota nila tulad kanina nagpaper jam yung balota nung isang botante na naging dahilan ng pagkadelay ng ilang minuto lang naman ng election sa precintong yun,e kasi naman panay press na namin ng cleared pero ayaw talagang madrop nung balota hanggang sa sinuggest na mismonung PCOS machine na magshut down at dahil sa kinakabahan tinawag na yung technician at ayon nasolusyunan naman pero nakakatawa langyung eksena kanina e kasi naman kitang kita sa mga mukha nung mga tao sa labas at maging sa loob lalong lalo na yung mga poll watchers ng ibat ibang parties.kitang kita ang pagalala sa kanilang mga mukha. tapos may mga echosera ring nagmamagaling at kung ano ano man samantalang ako kinakabahan dahil ako yung taong nandun nang magkasomething yung machine pero buti na nga lang at naagapan rin. so ayon babalik nanaman ako mamaya para sa election return.

That feeling of after everything what happened for so many months ago ,you just want to do something you should have been done before to them.but then you’ll realized it’s kinda too late to do those things already.

That feeling that you’re too excited to drink starbucks’s coffee then right after drinking and leaving the place you’ll feel like “sana di na lang ako nag-starbucks may pera pa sana ako for the next day”  LOL